نیم شپی بے چاڑی

 

نیم شپی بے چاڑی

آزمانک  پیرجان عمر

رجانک  اولیاء حبیب

رنجءِ ساہگ

پِت ساہ کندن ءَ اَت ۔۔۔

نیم شپ ءِ بے تواری ءَ، ناکو رگام ءِ  گُرّگانی توار اَنچوش اَت  گند ئے ھُشکیں تاک زمین ءِ سرا کپ اَنت چوں توار کن اَنت، کوٹی تہاراَت، یک تیلی چراگے ءِ شہم چہ دریگ ءِ تَرکانی شم ءَ سرُک دیگ ءَ اَت۔ابیتکی اَت۔ آئی ءِ نزوریں جان درتگیں نپادےءِ سرا تچک اَت۔ آئیءَ شالے وتی جان ءَ مانپوشتگ اَت  کہ آئی ءِ مستریں بچک ئیگ اَت ۔ آئی ءَ سئے چُک کَل کتگ اَت، یکے چِست  کنگ بوتگ اَت۔ زمینءَ وتی چُک لوٹ اِتگاں، بد ھون ءَ وتی روح۔

آئی ءِ کش ءَ جَنَکیں چُک گُل بانو نشتگ اَت، آئی  ءِ لنکُک لرزگءَ اِتاں پیشانیءِ سرا نمبیں پُچّے ایر اَت ۔ وتی پت ءِ  نزوری ءِ گندگ ءَ آئیءِ یک وھدےءِ تُرندیءُ بے رھمی سک نزور ترّ اِتگ اَت، " ابا"  آئی پہ اھوتی گُشت۔ آئیءِ توار  ٹُّکر ٹُّکر اَت۔ " اَست بو، تہنا اَست بو، مارا تو درکار ئِے " ۔

ناکوءِ لُنٹ لرز اِتاں، دردناکیں بچکندے پدربوتءُ، آئی گشت، " من ترا درکار نیاں " آئی ءِ توار چو دوتے ءَ بارگ اَت،   " ترازمین درکار اِنتءُ آئیءَ تو "  ۔

گُلیءِ مُشتءَ گُد مان پتاتاں، آئیءِ ارس ھاموشی ءَ گوں شیپ گران بوتاں۔ آئی لوٹ اِت کہ کوکار بہ کناں۔ بدھونءَ بد بُہ گشاں۔ ھما ساھگی زوراکءَ کہ آئیءِ زمین ءُ زندے ایربُرتگ اِتاں۔ بلئے آئی وتی لِلِک گٹ پاتک، آئی ءِ پت ءِ گُڑی وھدءَ  بائد زھریءِ بارسرا مہ بیت۔

لوگءِ کُنڈءَ، کوریں مرد۔ شابان ءَ پاد ماں پاد ءِ سرا کتگ اَت نشتگ اَت۔ آئی ءِ نہ دیدوکیں چم شپ ءِ لہمیں آوازءِ نیمگءَ ترّاِتاں "آ رؤگ ءَ اِنت یا ناں" آئی پہ اھوتی گُشت۔ آئی ءِ توار سارت اَت۔ اَنچو کہ مرگ و دیریگیں ھمراہے اَت۔ 

"ھئو"  گلی پہ مشکلے گُشت۔

شابان ءَ سر سُرینت، ءُ دستے کونڈانی سرا ایر اِت اَنت، " بِل آئی ءِ ارواہ گوں زمین ءَ بال کنت۔ بِلّے کہ مئے پادانی چیرءَ روتگ جنت"۔

ڈنّءَ، سرجمیں میتگ بے تاہیراَت۔ بلئے لہتے ھمساہگ ایمن اِتنت۔ زمین بہا کنوک، کہ پہ اِچءَ شرنہ اِتنت، آہاں وتی ننگ   پہ بدھونانی زرّاں بہا کتگ اِتنت۔ وتی تاہیر دیوکیں لوگاں نشتگ انت، گوں وتی دروگیں کندگاں۔ سوداگر، پنچمی کالم     نبیسءَ وتی چم بستگ انت کہ آتراپاں چے بوگ ءَ اِنت، آستوآستو چہ دمکاں گوز اَنت۔ زمین  دوستانی تُرسناکیں چماں      چہ وت ءَ را رکّین اَنت۔

ایشانی تہءَ شپءِ رہشون، زرپشان، زرگ، ءُ برمشءَ زانت ءِ بارچو کاچاکیں زیورءَ سرا اِتنت۔ زرپشان ءَ وتی چیریں     مُچی ماں یلداتگیں امبارےءَ بندات کُت انت۔ ھمک  شپ، آئی ءَ وتی زمین ءِ ھپتاد ءُ شش سالی ئیں بُندپتر گوں آمُرزی          ئیں گوشاں اھوت کُت کہ یاگیانی دلبڈیءَ گیش بہ کنت۔    

"راستی یک تومے" آئیءَ ہر وھدءَ گُشت۔" ءُ ماایشیءَ اَنچیں جاہےءَ کِشیں کہ بدھونانی ساہگ رست مہ کنت۔"

آئیءِ ھمراہ، برمش ءُ زرگل کستراِتاں بلئے کم ھُبدار نہ اِتاں۔ زرگل گیشترھاموش اَت، آئی ءِ مھکمی ھما کسّہانی تہ ءَ         اَت کہ  آئی ءَ آؤرتگ اِتاں۔ آئیءَ بامردانی گہگیری ءِ کسّہ آؤرتاں۔ آئیءَ نا امیتی ءِ تہ ءَ امیت ءِ چراگ بالینت انت۔          آ گیشتر نگاھاں اندیم اَت، " ما یلہ نہ کنیں بانوک، ما یلدات نہ کنیں !"

ھما شپءَ، ناکو رگامءِ زندگی ھلاس بوت، زرپشان چہ مُچیءَ پاد اتکگ ءُ لوگءَ رؤگءَ اَت۔ آ چہ دمکءَ جاتیگےءِ وڑءَ     گؤزگءَ اَت، آئیءِ پاد برمش بے تواراِتاں، آئیءَ شال مُہرمانپوشتگ اَت، آئیءَ اے ھم نہ ماراِت کہ کسّے آئی ءِ پُشتءَ    گون اِنت بِلّے کہ سک بے وھد اَت۔       

یک تیرے ءَ توارکُت۔ ھاموشیءَ پروشان، زرپشان زمینءِ سرا کپت، آئیءِ ھوناں زمین مِسّینت آئیءَ سک جہد کُت کہ    وت ءَ را بہ پہریزیت۔

امبارءِ تہءَ زرگلءُ برمشءَ توار اِشکُت انت ءُ وانگ بوت انت۔ ایشاں یکے دومی نگاہے چار اِت، ایشانی دلءَ درک    درک کُت۔ "زرپشان"، برمشءَ اھوت کُت۔ آئیءِ توار لرزگءَ اَت۔

زرگلءَ پَسو نہ دات، آئیءَ زانت۔

ناکو رگام ءِ لوگءِ پُشتءَ، تیلی چراگ درپشگءَ اَت، آئیءِ رژن نزور ترّگءَ اَت۔ گلیءَ وتی پتءِ  دست داشتگ اَت۔    آئیءِ ارسانی سببءَ پتءِ دیم شر زاہر نہ اَت۔ "ابّا" آئیءَ اھوت  کُت، " ترا ابید ما چے کنیں؟"          

ناکوءَ آستو آستو وتی چم بندکُت انت۔ آئیءِ چمانی جہلانکیءَ رژن پدّر اَت۔ "پہ زندءَ آئیءَ گُشت۔" پہ زمینءَ، پہ وتی   مردماں، پہ منءَ، پہ ھما ھونءَ کہ مارءَ پجّارے  دنت"

پدا آئیءِ ساہ اوشتات، ءُ چراگءِ شہم در شُتا ں۔

سہبءِ سرا، میتگءَ دوھال شِنگ اَت، دوشی ناکو رگام بیران بوتگ ءُ مرچی سُہبءِ بامءَ آئیءِ بیگواھیں چُک سرور چہ    بدھونانی آزار جاہاں آجو بوتگ۔ دو نا شناسیں نودربراں کالجءِ  دیوالءِ دیمءَ بے جانیں جونےءِ وڑءَ  دیستگ، تُستگ اَت    ءُ زرد ترّ اِتگ ات۔ آیاں کساس 9 بجءَ موتکی ئیں لوگءَ رسینت۔       

گلی دروازگءِ دپءَ اوشتاتگ اَت۔ آئیءِ پتءِ جون کپنءَ اَت۔ انچو کہ آئیءَ وتی برات نزّیک آھگءَ دیست، لنگ اَت   بلئے زندگ اَت، ارساں آئیءِ چمءِ دید پدا مُج کتگ اَت بلئے اے وھدءَ ارس تہنا رنجءِ نہ اِت انت۔ آئیءِ پادانی چیرءَ زمین دراتک، بے چاڈ ات بلے مھکم اَت۔

ھاموشیءِ ھساب۔  

سہب اتک، بے تامءُ نہ وش اَت، چو گُشئے زمین وت ناکو رگامءِ رؤگءَ موتکی اَت۔ گلی دروازگءِ دپءَ اوشتاتگ اَت، آئیءِ دست کشءَ لرزگءَ اِتاں۔ آئیءِ دل رنج ءُ امیتءِ بلوکیں چراگءِ میانءَ جنگجاہے جوڑ بوتگ اَت۔ آ کئےاَت،    سہتکُے آ بےھال اَت۔      

سرور آئیءِ نیمگءَ لنگ جنان اَت پیداک اَت، آئیءِ پُرّیں جان نزورتراِتگت، زندانءِ ساھگ انگت آئیءِ سرا ساھیل اَت،    اے دگہ بازینےءِ وڑءَ سالاں پیسر شپءِ نیمءَ بدھوناں گِرّان کتگ ءُ برتگ اَت، کہ آئیءِ بابتءَ مرچیءَ پیسر اِچ وڑیں ھال نیست اَت۔

پیسرا آئیءَ سُر اِت نہ کُت۔ آئیءَ تہنا اوشتات کُت، آئیءِ چم چہ ھیرانیءَ درتکگ اِت انت، کہ آئی ءِ برات آئی ءِ زندءِ  گاریں  بھر، آئیءِ بے ھال بوتگیں  یات، آئیءِ دیمءَ اوشتاتگ اَت۔

سرور کمیں دور اوشتات۔ آئیءِ دیم ھُشک اَت، بلئے آئیءِ چماں انچیں جزبگے مان اَت کہ گلی سرپد نہ بوت۔ اے تہنا دراجیں سالاں اوپارءِ آزارانی دمبرگ نہ اَت  اے  جُہل تِر اِنت ، کمیں تہار تِر اِنت، انچو گُشئے زمینءَ وت ایشی ءَ انچیں نشانے پِر کتگ ات کہ  کدی دور نہ ایت۔

"ابّا نوں مئے میانءَ نہ اِنت"  گلی گُشت ، آئی ءِ آواز پرشتگ اَت۔  " آ گڑی شپ ءَ بیران بوتگ"۔

سرور دیمءَ ڈڈ اَت، بلئے آئیءَ مُشت مُہرکتگ ات، آ آستو آستو گامےدیمءَ شُت، آکونڈانی سرءَ  نِشت، آئیءِ دیمءَ کسانیں رنجےءُ نرمی یے پدّر اَت، بلئے آئی ءِ چمّاں ھما جزبگ انگت روک اَت، " مارا زندگ بوگی اِنت!" آئی اھوت کُت، چو گُشئے آئی ءِ لبزاں کرنانی بار بَڈءَ اَت۔

" منءَ تو درکارئے، منی واجُل" آئیءَ پ زھر گُشت آئیءِ آواز ترند اَت۔ پہ ھما  گمءَ ترند اَت کہ آ مارگءَ اَت۔ "من چہ تو پَسّو لوٹاں کہ گوں ما چےبوت، گوں زمینءَ، گوں ابّاءَ "   

آئیءِ لبزچوبزیں گوتّلوءَ گواتءَ شنگ اتگ ات انت، سہتےءَ کسءَ اِچ نہ گُشت۔ پدا سروراوشتات، آئیءِ توارترند اَتءُ آ سنجیدگ بوت۔ ءُ دمک آئیءِ آؤکیں مٹّی آں انچوچارگءَ ات گُشئے آ آھانی واستہ درامدے اَت۔ اے سالاں تہنا آئیءِ جان بیگواہ نہ کتگ اَت بلکیں، آئیءَ چہ مستریں چیزے بیگواہ کتگ اَت۔ نوں آ بے سُدّیں براتے نہ اَت کہ لوگءِ ھرچ کُنڈءَ گوں گُلی ءَ گوازی ئِے کتگ۔ نوں آ دگہ کسّے اَت۔ کسّے کہ ھاموشیءُ ھوناں رنگ داتگ۔

"من برگ بوتاں"  آئیءَ آستو گُشت، گُشئے گوں وت گپءَ اِنت، " بلئے بے سبب اِنّاں۔ آہاں منءَ بُرت کہ مئے مردماں ھاموش بہ کن انت، آہاں منءَ بُرت کہ مئے مردماں پروش بہ دیاں ۔"  آئی ءِ توار پہ مُشکلے گوشدارگ بوگ ءَ اَت، بلئے گُلی ھرچ گپءَ اِشکنگءَ اَت۔ " من آ رد داتگ انت، تہنا ترا اِنّاں، بلکیں زمینءِ جند۔"

 گلیءِ نپس بند بوت، گامے پُشتءَ شُت، گُشئے آئیءِ پادانی چیرءِ زمین دراتک۔ گُشئے زمین وت وتی ھِلاپ اَت۔

"تو مارءَ رد داتگ؟" آئیءَ جُست کُت۔ آئیءِ توار زنڈ اَت۔ " تو وتی ارواہ آہانی کِرّا بہا کتگ؟"

آئیءِ چم چیزےءَ چہ روک اِتاں، بوت کنت، پشومانیءَ، بلئے نوں اے واستہ وھد گوستگ اَت۔ " اے یکیں راہءَ پہ زندگ بوگ ءَ پشت کپتگ اَت، "آئیءَ گُشت، چہ پشومانیءَ آئیءِ توار جہلءُ مارشتءَ چہ سر ریچ اَت۔" آہاں منی پاسبانیءِ سوگند وارتگ، زَرَّءِ دیگءِ سوگند وارتگ۔ تاکت دیگءِ سوگند وارتگ، من ایشاں گیش اِچ جیڑ اِت نہ کتگ۔"

"پاسبانی ؟" آئی چہ اندرءَ بُن گپتگ ات،" چہ ھما جاتیگاں کہ آہاں مئے کہول چہ مارا پُل اِتگ، مئے زمین  پُل اِتگ، مارا گار اِش کتگ، ءُ انگت گار کنگءَ اَنت۔

" توسرپد نہ بئے" سرورپَسّودات، آئیءِ توارژند اَت، گُشئے انچیں دردے بیان کنگءَ ات کہ سک دیرانت آئیءِ اندرءَ ایرجیگ بوتگ۔"  من ھچّے نہ آں بس یک اوزارے آں آہانی دست ءَ ، من ایشاں داشت نہ کناں، ہرچیز کہ بوتگ من آہاں شر کُت نہ کناں۔"

اے وھدءَ، گُلی راستی گندگءَ اَت، آئیءِ برات کہ گُلیءَ آئیءِ واترّیءِ واب دیستگ اَت،  نوں ھما مردم نہ اَت کہ گُلیءَ یات اَت۔ آ چہ ھما تہاریءَ دراتکگ اَت کہ آئی ھر چیز چہ مارا پُل اِتگ۔

"اے منی واستہ جیڑہ نہ انت کہ تو کئے بوتگ ئے، بلئے نوں من وتءَ راءَ کُشاں اگاں تو ھمے بوت ئے!" آئیءَ گُشت،  آئی ءِ  گال سارت اِت انت ، آئی ءِ دل چو کانچ ءَ پرشتگ اَت۔ " منی واستہ جیڑہ ایش انت کہ نوں تو چے کنئے۔"

سرور داں دیراں اوشتاتگ  اَت۔ آئی ءِ چم دور بے ھیالی چارگءَ اِتاں۔ گُڑی ءَ آئیءَ پدا گپ کُت، آئیءِ توارساپ نہ اَت بلئے ارادہ ئِے پکّا اِت انت۔ "من سرپد نہ آں من چون واترباں، بلئے من بازیں براتے دیستگ کہ  آزار دیگءُ کُشگ بوگ ءَ انت۔ من انگت بوہءَ مارِت کناں۔ انّوں من تہنا پہ زندگ بوگءَ یک سببے کرزاں: کہ چیزاں شر بہ کناں۔ ھماہاں تباہ بہ کناں کہ آہانی جوڑ کنگءَ منی کمک گوں بوتگ۔"

چہ ایشانی پُشتءَ زمین لرزگءَ لگ اِت، گُشئے، آئیءِ گالاں گوشدارگءَ اَت۔ زمین بہا کنوک، ھما کہ آہاں وتی ارواہءِ سودا  ھم پہ بدھونانی مالءُ تاکتءَ کتگ، ماتیں زمینءِ سرا پیسرا چہ وتی سُرءُ پُر بندات کتگ اَت، تُرسءَ چہ آہانی دیمءِ رنگ مَٹ بوتگ اَت۔ آہاں زانتگ اَت کہ گوات ءِ دیم مَٹ بوتگءُ زمین بے تاھیر انت۔

بلئےآ گوں وتی جزبگءَ درنیا انت۔آہاں وتی ننگ ھزانگانی چیرءَ اَنچو جُہل کّل کتگ کہ نوں نزان انت کہ چون در بہ گیج انت ئِے۔

ھمے وھداں، شاہ بان، میتگ ءِ کُنڈءَ نشتگ اَت، آئیءِ سر بام ءِ روچ ءِ نیمگءَ اَت۔ آئیءِ جان نزوراَت، بلئے آئیءِ ارادہ اِنّاں۔ آئیءَ زمینءِ درکگ مار اِت کُت انت، آئیءِ دردءِ کوکار، آئیءِ آجوئیءِ واھشت۔

"زمین مارا توارءَ اِنت، "آئیءَ گُشت، آئیءِ تواراَنچو سُبک اَت گُشئے تہنا گواتے اِشکُت کنت۔ ما ھاموشیءِ تہءَ کَل بوتگ ایں، وھد ھمیش انت کہ گپ جنئگی اِنت۔

شپءِ رہشوناں چیروکائی یکجاہ بوگ یکبرے پدا بندات کُت۔ ھما ھیروپءِ تیاری اَت کہ پیداک اَت۔ آہانی توار جہل اِت انت     ءُ اِشتاپ اِت انت۔

"آ مئے ھاموش کنگ ءِ جہد کن اَنت، "زرگل ءَ گُشت، آئیءَ دستءَ گوں دنزاں گپتگیں ٹیبل داشتگ اَتءُ آئیءِ کرّا                 پیلکے ایراَت کہ نبشتانکءَ پُر اَت۔ "آ مئے کَلّ کنگءِ جہدءَ اَنت کہ انچو دگہ ھرچیز کَلّ اِش کتگ۔"

زرپشانءَ سر سُرینت۔ "ما آس ایں، اشکرنہ ایں، ما ھاموش نہ بئیں۔ دانکہ ساہے مئے  جانءَ روتءُ کیت۔"

آھاں شوربندی بندات کُت۔ ھماھترہءِ بابتءَ سرپد بوھگءَ پدکہ آہانی سرا میلانک اِنت، بدھونانی ایجنٹ، ھر وھدءَ چارگءَ اِت انت، کہ کسانیں گہگیری یے بہ گند انت، اُرش بہ کن انت۔ بلئے راستے اشکر یکبرے روک بہ بیت پدا کُشگ نہ بیت۔    

ڈّنءَ، گواتءَ کوکار بندات کُت۔ ءُ انچو مارِت گُشئے زمینءَ ھم  پَسّوءَ آہ ءُ  زار بندات کتگ۔ سرجمیں میتگ، تالہ ءِ دام   ءَ  پّس اتگ اَت، ساہے داشتگ اَت۔

  پہ ناکو رگامءَ، پہ آئیءِ چُکّاں، پہ زمینءِ جندءَ، ھساب نوکی بندات بوتگ۔

یاگیانی سوت۔

میتگ اَنگت تُرسءِ آماچ اَت۔ انچو گُشئے گواتءَ ھم وتی ساہ داشتگ۔ آستو آستو روچ دراتک۔ آزمان سرجمءَ سُھربوت۔       اے سُھری آؤکیں وھدءَ یک مزنیں ازابےءِ شُبین اِنت۔انچوسماء بیت گُشئےزمینءَ کرناں پیسر رنجءُ گمءِ  بارسرا اِنت۔ ھاکءِ ھرچ ترک، گواتءِھرچ ھلوت، اے زمینءِ نہ گُشتگیں گمءِ بارءَ ماراِت کن اَنت۔ 

گُلی وتی برات سرورءِ کشءَ اوشتاتگ اَت۔ آئیءِ دل چُشیں جُستاں چہ پُرّاَت کہ آھانی پَسّواں لوٹگءَ ھم نہ اَت۔ آئیءِ دیمءَ    اوشتاتگیں مرد۔ یک وھدے آئیءِ پاسبان بوتگ، آئیءِ کندگءِ توار بوتگ، بلئے نوں یک درامدے اَت۔ آئیءِ چم کہ وھدے   زندگیءَ چہ پُرّ اِتاں، نوں سالانی  پشومانی کہ بدھونانی کمکار انت۔   

بلئے نوں آئی دیست کہ ایشی ءِ اندر ءَ  دریریگیں آس چہ شرم ءَ نرم تریتگ ات بلے انگت ھلاس نہ ات۔ آ انگت چہ واتری ءَ سیمسراں آ دیم نہ ات۔ انگت۔

من چہ وتی رزاءَ سَلاہ کتگ۔ " سرور گُشت، آئیءِ توار گران اَت۔ آئیءِ کوپگ چہ آئیءِ گوستءِ باراں جُکیتگ اِت انت۔       "نوں منا وتی ردی شر کنگی اَنت۔"

" توسرپد نہ بئے، سرور،" گُلی گُشت، آئیءِ توارءَ شدّت است اَت۔ آئیءِ چمّاں ھما آس روک اَت کہ کدی سارت نہ بوتگ ۔ " شر کنگءِ مانا اے ھم نہ اِنت کہ ھرچ تاوانے بوتگ آگار کنگ بہ بیت۔ ایشی مانا ایش اِنت ھما بنیاداں دوربہ دئے کہ پہ  دروگ جوڑکنگ بوتگ اَنت۔ ایشیءِ مانا ایش اِنت کہ ھما ھرابیءِ ھلاپءَ بوشت کہ آئی ترا تہ ءَ چہ ھالیگ کتگ۔ بِلّے کہ   آئی ءِ واستہ ترا سر دیگ  کپیت۔"

آئیءَ دیم ترْینت، انچو گُشئے آئیءِ گپے سک تور اِت انت۔  "من گوستءَ مٹ کُت نہ کناں۔" آئیءَ جہلیں توارےءَ گُشت۔ "بلئے من تئی بانداتءَ مٹ کنگءِ کمک کُت کناںءُ من کناں۔"

یاگیانی ٹولی یک برے پدا شپءِ تہاریءَ چیرُکائی یکجاہ  بوا ن بوتاں، آ وتی چیریںءُ یکیمیں اوتاکءِ بُنجاہءَ اوشتاتگ اِتاں کہ آ دانءِ امبارءَ جوڑ کنگ بوتگ اَت کہ ا ِدارُکی درسگاہے اَت۔ آ تیلءِ  چراگانی رُژنائیءَ مان پتاتگ اَت۔ اَنچو سماہ بیت  کہ گوات تُرسءِ بوہءَ گران کتگ اَت۔     

"آ مئے واستہ کا اَنت،" برمشءَ گُشت، آئیءِ توارءِ تہءَ گواچنیءِ زانت پدّراَت۔ "ما سک باز کوکار کُتگ۔ ءُ آ مارءَ ھاموش کن اَنت، انچوش کہ پیسرا آھاں بازینےھاموش  کتگ۔"

زرپشان، تچکءَ اوشتاتگ اَت، آئیءِ دیمءَ مھکمی پدّر اَت۔"آھاں بِل کا انت۔ ما ھما تومیں کہ آھانی دست رس ءَ ڈن رُدیں۔"

زرگلءَ ساھگ دیست گُڑ اِت، اے ساھتءِ سرجمیں بار آئیءِ کوپگان اَت، آ پیسرا چہ سرپد اَت کہ اے یک ایمنیں سپرے    نہ بیت۔ زانت، یکبرے ایردستءِ مجگءَ روتگ بہ جنت، پدا کل کنگ نہ بیت۔  اگاں زلورت بوت اے زانتءِ ھاترا             زندگیءَ ھم ندر کنت۔

ھما کہ آھاں پہ چندیں پوپلءِ ھاترا وتی ارواہ  بہا کتگ وتی دریگاں چہ چارِتگ، آھانی چم چہ تُرس ءَ جنگءَ اَت۔ آھاں  اینچو وھد اِنت کہ بدھونانی  کمکءَ کنگءَ اَنت نوں آ پہ زند گوازینگءَ دگہ رھبند نہ زان اَنت۔ بلئےنوں، انچو کہ ایشانی   پادءِ چیرءِ زمین سُرگءَ لگاِت۔ نوں ایشاں مارِت کہ یک نیمگے گچین کنگی اِنت۔ زمین جُمبگءَ اَت،آئیءِ ھمرائیءَ مردم ھم پاد آھگءَ اِتاں۔

ھما مردم کہ آھاں وتی مات پہ زَرّ دگا داتگ۔ ھما مردم کہ آھاں وتی مردمانی ھون بہا کتگ۔ لالچی مردم، آھاں وتی زمیر  کل کُتگ۔ وت ماں وت ھلوت کنگءَ اِتاں۔ تُرس آماچ اِت انت۔ زمین پاد آیگءَ اَت۔ نوں انچو ماراِت زمین وت آھانی گداریءِ  بارءَ برداشت کُت کنگءَ نہ اَت۔

زلمءُ ستمءُ  شپءِ رہشونانی زلمانی ھلاپءَ روانکے کشّگ بوت۔ سرورءَ چہ وتی پتءِ ھوناں وتی گُناہ شُشت اَنت۔ آ چو یک تراکےءِ وڑا پاد اَتکءُ اوشتاتءُ چہ مرگءِ تُرسءَ ابید درستانی دیمءَ اوشتات۔ وھدے کہ سرورءِ اوگام گون جزبگءَ    جکس اِت انت۔ گُڑا یک کومپیں مردے ، آئیءَ سیاھیں چژمکے چمّان اَت، مُچیءِ میانءَ اوشتاتگ اَت۔ آئیءِ چم چہ      گہگیریءَ شزار اِتنت۔ آئیءَ پہ کینگ گُشت "اے جنگ تئی نہ اِنت۔ شُما درست ھما چیزانی چیرا ڈلگ بئے کہ شُما وت     جوڑ کتگ اَنت۔ بدھون ھر وھدءَ است بنت۔"

"تو ردءِ ئے،" سرورءِ توار جکس اِتءُ گواتءَ انچو بُرّان اَت چوکہ تیزیں زھمے بُہ بُرّیت ئِے، آ مچی ءِ دیم ءَ اوشتاتگ   اَت، آئی ءَ وتی چم میر جبارءَ سک داتگ اِتاں۔ اے ھما مردم اَت کہ سلیبءِ سرکپگءِ وھدءَ  بازیں رندءَ  سرورءَ گوں دیم پہ دیم بوتگ۔"  بدھون ھچ نہ انت۔ تہنا ساھگےانت، مھلوکءِ رُژنائی زاھر بیت اے وت گار بیت۔"

آئیءَ دیم ترّینت، سروریے پجّا آؤرت پہ تژن بچکندے جت ئِے ءُ گُشتے، "تو؟ تو گدارے بوتگئےءُ مئے کرا اتکگئے،   نوں یاگیانی رھشونیءَ  کنئے؟  تو! یک وھدے ھمے ساھگءِ کمک کتگ۔"

سرورءَ گوں سارتیںءُ جہلیں توارےءَ پسّو دات، "من یک اوزارے بوتگاں۔ بلئے نوں من یک زھمے آں  کہ اے ساھگءَ   سرجم ءَ بُرّاںءُ دور دیاں۔    

شاہ بان پہ سرورءِ ھمراہ  داریءَ دیمءَ  کِنز اِتءُ توارئِے جت،  "سرزمین پاد اتکگ،" آئیءِ توار ھرچ  ارواہءِ تہ ءَ   جکسگءَ  اَت، "ءُ آئیءِ ھمرائیءَ ما ھم اوشتاتگیں،"

ھما ھاموشیں کہ ساھگءَ یاگیانی بابتءَ ھلوت کن اَنتءُ پہ چیر ترّگءِ   تُرسءَ دیمءَ آھگءُ گپ جنگ تُرس اِتگ، نوں    آھاں پہ وتءَ توارے رستگ۔  آستو آستو آ ھم جم بوھگءَ لگ اِتاں۔ آھانی چم آجوئیءِ درپشوکیں بُتءَ سک اِت انتءُ ھما    آسءَ سک اِت انت کہ زمینءِ تہءَ چِست بوتگ۔ زمینءَ نوکیں زندے رستگ اَت۔ ءُ آھاں ھم ھمے وڑ۔

زرگل، درستاں دیم اوشتاتگ اَت، وتی دست ئِے چِست کُت۔ آ درھینگءَ اَت۔ "اے تہنا مئے زمینءِ جنگ نہ اِنت،" آئی گُشت۔ "اے مئےارواہءِ جنگ اِنت۔ مئے پجّارءِ جنگ اِنت۔"

ءُ اے گُشگی اَت کہ۔ زمین گُشئے پچ بوتءُ اولی رندءَ آجوئیءِ ساہ ئِے زُرت۔ ساھگانی تاکت چہ کانچءِ ماڑیاں درتک انت    کہ مردمانی دلءَ چہ اے چِست  بوتگیں آسءَ بُہ کُش اَنت۔

"کجام ھم ساھگے، کدی ھم راستیءِ رُژنائیءَ کُشت نہ کنتءُ وتیگیءِ مُجاں داشت نہ کنت۔" برمشءَ مزنیں ساہ ئِے زُرتءُ  گُشت۔  

مئے زمینءِ وتمستری، مئے شرپ اِنت، مئے ارواہ چہ ھمدا بندات بوتگ۔ نوں ما  گیشتر تُرس آماچ نہ ایں۔ ما پادکائیں۔ ما جنگ کنیں۔ ءُ ناکو رگامءِ لیکہ کدی  ساہ نہ دنت۔