ھالتاک
آزمانک جنید بلوچ
شیر گرمیں وھدے نمب رِچان اِنت، پیشگاہ ءَ رُستگیں درچکانی تاک ترّ اَنت، درچک ءِ چیر ءَ ایریں موٹر ءِ سیٹّ ءَ چہ نمبانی ترمپ پِٹّان اَنت۔سُھریں گیٹ ءِ سیمّانی سر ءَ کانگی یے نِندوک اِنت، گیٹ ءِ دِگہ سیمے ءِ سر ءَ "سبز رنگیں“ سادے بندوک اِنت۔ ساد ءِ دومی سر ماں لوگ ءِ دیم ءِ دیوال ءَ گْرنچ داتگ۔ گیٹ ءِ جھل ءَ ھالتاک کپتگ اَت، ترّ اَت۔ ھپتگے ءَ پِیسر، اے وھد ءَ دمکانی تہ ءَ چِیز بھا کنوکاں دمک سر ءَ زُرتگ اَت بلے ھپتگے بیت کہ داں اے ساھتاں ھاموشی اِنت۔ بس برے برے دُکانانی ”شٹر“ چُش گرند ءَ توار کن اَنت۔ نمب ءَ ھرچیز ترّ ءُ ھاموش کُتگ۔
اِلُک پاد اَتکگ اَت۔ جان ئِے شُشتگ اَت۔ وتی واب ءِ پُچّ ئِے مٹّ کُتگ اَت اَنت۔ نی آئی ءَ اِسپیتیں پُچّ پِر اَت ءُ لوگ ءِ برانڈو ءَ نندوک اَت۔ چاھانی ترماس ئِے دیم ءَ اَت۔ لوگ ءِ تہ ءَ چہ ”شیِپ شیِپ “ ءِ توار پیداک اَت۔ اِلُک ءِ لُوگبانک اَت کہ لوگ ءَ روپگ ءَ اَت۔ اِلُک چہ وتی جاہ ءَ پاد اَتک۔ سیزدہ، چاردہ گام ءَ شِپادی ءَ شت۔ ترّیں ھالتاک ئِے زُرت۔ ھالتاک ءَ چاران اَت پد ءَ واتر وتی جاہ ءَ اَتک ءُ نِشت۔ ھالتاک ءِ بُرز ءَ ”منجو ھالتاک“ گوں زنڈیں آباں نبشتہ اَت۔ ھالتاک ءِ آولی تاکدیم ءِ سر ءَ مردے ءِ اَکس اَت۔ مئیک ئِے دپ ءَ اَت۔ سیاھیں چشمکے چمان اَت ئِے۔ اَکس ءِ جھل ءَ نبشتہ اَت ” شھدگّانی بند کنگ، پہ مئے ھر روچی ئیں وْردن ءُ وراکانی سر بوگ ءَ بلاھیں تاوانے ۔۔۔ دیم ءَ وانگ ءِ ھاتر ءَ تاکدیم 2 ءَ بچار اِت۔“
اِلُک ءَ تاکدیم ءِ جھلی نیمگ ءَ چمّ شانک دات اَنت۔ اَکسے کشّوک اَت۔ اَکس ءِ تہ ءَ دو مرد ءُ یکّ زھگے اِت اَنت۔ دوئیں مردانی دیم ءَ یکّ بلاھیں لوھیگے آسے ءِ سر ءَ لھڑ وران اَت۔ دوئیں مرد روک روک ءَ لُوھیگ ءَ چاران اِت اَنت۔ گونڈل دو تل اَت، انچش کہ کسّے شُد ءَ چہ مِرگی بہ بیت۔ جھل ءَ نبشتہ اَت ”پوریاگِرانی مُزّ، شُدیگی ءُ مَرگ ۔۔۔ “ اِلُک ءَ دومی تاکدیم ءِ روگ ءَ پیسر کوپ ءَ چاہ مان کت۔
”زِر ءَ لاشے اوگار اِتگ۔“، ”چمگّ ءِ آتراپ ءَ ھَور ءَ گْورتگ۔“ اَلُک اِشتاپی سرھالاں وانان اَت کہ آ اے ھال ءَ گوں اَجکّہ بیتگ اَت۔”دوشی منجو ھالتاک ءِ کارجاہ آس دیگ بیتگ۔“
اِلُک ءَ یکرندے پد ءَ ونت۔ ھمے نبشتہ اَت۔ نی آ وتی چمّانی سر ءَ ایمن اَت کہ رد نہ آں۔ ھالتاک ئِے یکّ نیمگے ءَ اِیر کُت۔”دوشی منجو آکبار ءِ آپِسّ آس داتگ اِش ۔۔۔“ اِلُک ءَ گوں بُرزیں توار ءَ گُشت۔
”ماہ بانک“ چہ لوگ ءِ تہ ءَ درکپت۔ بالاد ئِے بُرز اَت۔ رنگ ءَ اِسپیت ءُ میِد ئِے پُشت ءَ بندوک اَت اَنت۔ سر در اَت۔ ناسی ئیں پُچّ ئے رنگ رنگی ئیں دوچاں گْوپتگ اَت۔جُست ئِے کت۔ ”چے وھد ءَ۔؟ “
الُک ءَ چاہ ءِ کوپ دست ءَ اَت۔ چہ چاہ ءَ گُلومبے گپت ئِے ءُ پسّہ ئِے کت ”باریں ۔۔۔۔ “
ماہ بانک لوگ ءِ دیم ءِ رُستگیں درچکاں چاران اَت۔ کانگی ءَ چہ گِیٹ ءِ سر ءَ بال کُتگ اَت ءُ درچک ءِ ترّیں شاھڑانی سر ءَ نِندوک اَت۔ ” اے شھر ءَ ایمنی بھت ءَ نیست۔ “ ماہ بانک جبڑگ ءَ اَت، لوگ ءِ تہ ءَ شُت ءُ روپگ ءِ شیِپ شیِپ ءِ توار اَت۔
اِلُک بازیں دمکانی تہ ءَ پیچ ءُ ترّ ورگ ءَ پد شھر ءِ میان ءَ رَستگ اَت۔ شھر ءِ گیشتریں دُکان انگت بند اِت اَنت۔ بلاھیں بار آروکیں گاڑی یے اوشتوک اَت۔ اے گاڑی ءَ دو ھپتگ اِنت کہ ھمے جاہ ءَ اوشتاتگ۔ دُکانانی دیم ءَ شھر ءِ کاردار گَند ءُ گسڑاں سوچان اَت اَنت۔ شھر ءِ دیمی دمک ءِ تہ ءَ سے ورنا نندوک اَت۔ آیاں چِلّی ئیں، ٹُنگ ٹُنگی ئیں چادرے پِر اَت۔ ھمے سھت ءَ سے ئیں ورنایانی تہ ءَ چہ یکّے ءَ چادر ءِ چِیر ءَ سر کش اِت۔ میِد ئِے مزن اَت اَنت۔ لاگر اَت۔ پَشک ئِے گُور ءَ نہ اَت۔آ ورنا ءِ چمّ اِلُک ءَ کپت اَنت۔ اِلُک ئِے روک روک ءَ چار اِت۔ پد ءَ چادر ئِے پِر دات۔ نادراھجاہ ءِ دیم ءَ رشّ ءُ کشّ اَت۔ نادراھجاہ ءِ تھت ءِ سر ءَ کسّے واپینگ بیتگ اَت۔ اِسپیتیں چادر ئِے ھُوناں سُھر سُھر کُتگ اَت۔ تھت ءِ کش ءَ ورنائیں جنینے نِندوک اَت۔ اجکّہ اَت۔ نہ زانگ ءَ اَت کہ کُنٹ ءَ چوں بہ کنت۔۔۔؟ اِلُک دیم ءَ جُنز اِت۔ چیزے گام ءَ پد آ وتی دُکان ءِ دیم ءَ سر اَت۔ دُکان ءِ کُبل ئِے پَچ کت اَنت۔ شٹر گوں گرندوکیں توارے ءَ بُرز شُت۔
سرجمیں روچ ءَ گراکانی آ یگ ءُ روگ اَت۔ چہ گراکاں گیشتر شھر ءِ پِنڈوکاں اِلُک ءِ تام کش اِت۔ لین بَرے اَتک ءُ برے گار بیت اَنت۔ روچ آس گوارگ ءَ ات ءُ نِی جھل روان اَت۔ شھر ءِ میان ءَ بازیں کسّہ ءُ تماشا آسر بوگی اَت اَنت۔ کاہ بھاکنوکاں وتی کاہ کوپگاں کُتگ اِت اَنت ءُ پُشت ءِ دمک ءَ چہ در کپان اِت اَنت۔ نادراھجاہ ءِ رشّ ءُ کشّ برجم اَت بلے آ زال گوں کُنٹ ءَ رپتگ اَت۔ شھر ءَ یکّ ءُ دو رند ءَ تیراں توار کُتگ اَت۔
اے ساھت ءَ اِلُک وتی دُکان ءِ دیم ءَ کُرشی ءِ سر ءَ نِشتگ۔ شھر ءِ ندارگانی سر ءَ چمّ شانک دیان اَت۔ ھمے رشّ ءُ کشّ ءِ میان ءَ آئی ءِ چمّ ”کمالان“ ءَ کپت اَنت۔ سیاھیں پُچّ ئِے پِر اَت۔ بالاد ءَ زنڈ ءُ پَٹّک اَت۔ ر یشّ ئِے کَت کُتگ اِت اَنت۔ اُمر ئِے کِساس سی سال اَت۔ گام ءَ تْرند اَت، پمیشکا آئی ءَ وھد نہ زُرت ءُ سر بوت۔ دْروت ءُ دْراھباتی ءَ پد اِلُک ءَ چہ دُکان ءِ تہ ءَ سُھریں کُرشی کش اِت ءُ آؤرت۔ نی آ ھر دوئیں نِندوک اِت اَنت۔
”چونیں باڈر، زرّ ءُ مرّ ئِے ماں اگاں ناں وامدار اِنت ۔؟“ اِلُک ءَ پُرس اِت۔
”بند اِنت۔ وامدار رند ءَ کپتگ اَنت۔ گاڑی ھلاس اِنت۔ مردم بزّگ ِانت ولہ۔ “ کمالان ءَ پسّہ کت۔
”اڑے، اِشکُنگ ءَ شے مُرید گار اِنت ؟“ کمالان سر ءَ کچینان اَت پُرس اِت ئِے۔
اِلُک آئی ءَ روک روک ءَ چاران اَت۔ ” کُجام، شے مُرید ؟“ اِلُک ءَ پُرس اِت۔
”تو نی، شے ءَ نہ زان ئے؟ منی کلینڈر ءُ ھمساھگ۔ بلّک شدری ءِ یکّلیں بچّ ۔“ کمالان ءَ گوں تْرندیں توار ءَ گُشت ۔
”ھَو، شے مرید۔ کدی ءُ چوں ۔؟“ اِلُک گونڈل ءَ چاران اَت کہ آ موٹر سائیکل ءَ پہ تُرندی بران اَت ءُ ھمینچک ءَ کہ کسّے ءَ مہ جنت ءُ مہ پُروش ایت۔
”نہ زان آں، سُھبی من لوگ ءَ ئے شُت آں۔ مات ءَ پہ گِریوگ ءُ ھیسکارگ کسّہ کت۔ “ کمالان شربت بھا کنوکیں مرد ءَ چارگ ءَ ات۔ آ ”ریڈی“ ءَ دِکّہ دیان اَت ءُ روان اَت۔ اِلُک ءَ اینگو آنگو چار اِت۔ جست ئِے کت ” مات ئِے چون اَت ۔۔۔؟ “
”آ دِگہ ماتانی داب ءَ بیت۔ گِر یو ایت، ھیسکار ایت ۔ چیزے روچ ءَ پد دگاں بند کنت۔ واکدارانی بدیں زاہ ءُ تْرندیں لٹّ شاپیاں سگّ ایت ۔ ھُدا بہ زانت کہ شے ءِ دیم ءَ گِند ایت اگاں ناں پیسر ءَ اِمروز ءَ یل کنت۔ “
نی، شھر ءِ گیشتِریں دُکان بند بوتگ اِت اَنت۔ واکدار مردماں کڈّن کنان اَت ءُ پہ زور شھر ءَ بند کنان اَت۔ تھاری ایر دیان اَت۔ کمالان رپتگ اَت۔ کش ءِ دُکان داریں ناکو ءَ اِلُک ءَ گُشت کہ دُکان ءَ بند بہ کنت ءُ لوگ ءَ بہ رؤت۔ دوئیں انگت ھبر ءَ اِت اَنت کہ موٹر سائیکلے زراب ءَ اَتک۔ ناکو ءَ ءُ اِلُک ءَ وتی دِلگوش ھمانگُر کت۔ موٹر سائیکل ءِ سر ءَ نندوکیں دوئیں مرداں وتی دیم گِپتگ اَت۔ پُشت ءِ مرد ءَ چَہ وتی لانک ءَ وتاس کش اِت، دو تیر ءَ توار کُت۔ ھر کس تچان اَت۔ ناکو کپتگ اَت۔آئی ءِ پُچ ھون ءَ میِچل اِت اَنت۔ کسانیں ساھتے ءَ پد واکدار پد ءَ تچان ءَ اَتک۔ اِلُک ءَ گوں ھمایانی ھمراھی ءَ ناکو دیم ءِ نادراھجاہ ءَ سر کت۔ سِپاھیگاں جُستانی بلاھیں لڑے ماں اِلُک ءِ دیم ءَ اِیر کت۔
”چونین اِت اَنت؟ چہ کُجا اَتک اَنت؟ کئی چھرگ اِش جت ؟ پٹّک اَت اَنت یا بُرز اَت اَنت؟ کُجانگر شُت اَنت؟ تئی ءُ ناکو ءِ سیادی چی اِنت۔؟ “
اِلُک ءِ دیم ءَ ھیدے شُت ءُ ھیدے اَتک۔ لرزگ ءَ اَت۔ اے جُستانی میان ءَ ڈاکٹر ءَ اے اوں ھال دات کہ ” آ مُرتگ ۔۔“ ڈآکٹر ءَ اے ھال انچش دات گُش ئے کہ اے شھر ءِ مردم ءُ مورانی مِرَگ ءِ مانا یک اِنت۔ واکدار ءُ سپاھیاں اے ھال ءِ اِشکُنگ ءَ پد کمو اوں وتی کندگ نہ داشت اَنت۔آ گاڑی ءَ سوار بیت اَنت ءُ شُت اَنت۔
”منی ھِچّ نہ ِانت۔“ اِلُک ءَ جیڑ اِت ءُ پُشت مان دات۔
نی دمکانی تہ ءَ تھاری اِنت۔ ھاموشی اِنت۔ اِلُک تھاریں دمکانی تہ ءَ تْرند تْرند ءَ روان اِنت۔ یکّ تُرسے ھمیش اِنت کہ ” سِپاھی یے آئی ءِ دیم ءَ مہ کپ ایت۔ پد ءَ ھیال ءَ سر دِگہ نیمگے کش اِت ” کسّے ءِ پادانی برمش اِنت۔ مرد نرمی ءَ گام جنان ءُ منی رندگِیری ءَ کنان اِنت۔ “
اِلُک ءَ وتی آتراپ چار اِت داں آ چَہ وتی گیٹ ءَ گوستگ اَت۔ آ دو دمک ءَ واتر اِت۔ سُھریں گیٹ ئِے پچ کت ءُ تہی نیمگ ءَ کڑی ئِے جَت۔ ماہ بانک گوں گیٹ ءِ تْرندیں توار ءَ در کپت۔
ماہ بانک ءِ چمّ ماں آئی ءِ پُچّانی سر ءِ ھوناں کپت اَنت۔ آئی ءِ جان ءَ آس کپت۔ اِلُک گوں ھُونی ئیں پُچاں ، لرزوکیں جان ءَ، دْر گُڈتگیں چماں ، تْرندیں گاماں ماہ بانک ءِ دیم ءَ اوشتوک اَت۔ اِلُک ءَ وت ءَ ڈڈّ پیش دارگ ءِ ھاتر ءَ وتی بدن ءِ لرزگ پہ زور داشت داں توار ءِ تہ ءَ زانگ مہ بیت۔ ”چی بیتگ ۔؟“ ماہ بانک ءَ گوں آئی ءِ سر بوگ ءَ جست کت۔”منی کش ءِ دُکان ءِ ناکو جنگ بیتگ۔“ اِلُک ءَ پسّہ کت۔ کمو جیڑگ ءَ پد ” ترا اوں تیراں گِپتگ۔؟“ ماہ بانک ءَ پُرس اِت۔ ”اناں۔۔۔؟“ اِلُک ءِ توار ءِ تہ ءَ لرزگ گون اَت گوں ۔ چِد ءُ پیسر کہ اِلُک ءِ چمّ اَرس بہ بنت ءُ لُنٹ بہ کنت، بہ گریو ایت۔ لوگ ءَ پُترت۔ ماہ بانک ءَ دروازگ چہ تہ ءَ کُبل کت ۔ کمو دیر ءَ پدبتّی ئِے کُشت۔” آ ناکو ءِ کُوپگان اِنت۔ ناکو تچان اِنت۔ شھر ءَ مردمانی رشّ ءُ کشّ اِنت ۔ وردن آروکیں گاڑی اوشتوک اِنت۔ گاڑی ءِ دنزیں کانچانی ساپ کنوکیں گونڈل ندارگ ءَ چارگ ءَ اِنت۔ چَہ اِلُک ءِ دلبند ءَ ھون پِٹّان اِنت۔ ناکو نادراھجاہ ءَ سر بیتگ، پہ تچگ تُستگ۔ نی اِلُک تھت ءِ سر ءَ ایر کنگ بیتگ۔ ڈاکٹر اِلُک ءِ کش ءَ دراجیں دومی جون ءَ چارگ ءَ اِنت۔ آ کُنٹ ٹپّ ءُ ٹورانی نِشاناں پُر اِنت۔ کُنٹ ءِ کش ءَ نِندوکیں ورنائیں جنک ءَ وتی راستیں دست ءِ سُھر ءِ مُندریک کشّ اِت ءُ ڈاکٹر ءَ را دات ءُ گُشت ئے ” داں نیم روچ ءَ سردھانہ ءَ کنگ ءِ زرّ اَنت۔۔“ڈاکٹر ءَ مُندریک کش ءِ کیسگ ءَ جت۔ ناکو واکدار ءُ سِپاھیاں آنگیر ءَ کُتگ۔ ناکو لرزگ ءَ اِنت۔ ھید ئِے کُتگ۔ چمّ ئِے اَرسی اَنت۔ واکدار آئی ءَ جُست کنان اِنت۔”چونین اِت اَنت ۔۔؟“ ”نہ زان آں“ ناکو پسّہ کنان اَت۔
”چہ کُج ءَ اَتک اَنت۔؟''
''چہ پُشت ءِ دمک ءَ “
”کئی چھرگ اِش جت۔؟''
''دیم اِش چِیر داتگ اَت“
”پٹّک اِت اَنت یا بُرز اَت اَنت۔؟''
''چَہ پرپٹ ءَ ایر نہ کپت اَنت“
”کُجانگُر شُت اَنت۔؟“
” دیمی دمک ءَ “
”تئی ءُ ورنا ءِ سیادی چی اِنت۔؟“
” منی دُکان ءِ کش ءَ اِنت۔ وامانی نبشتہ کنگ ءَ کُمک کنت “
کمو رند ءَ ڈاکٹر ءَ اِلُک ءِ پادانی سر ءَ اِسپیتیں تاکے بست۔ نبشتہ ئِے کت ” کُنٹ لمبر 80“۔ پد ءَ رمس ءُ سال ئِے نبشتہ کُت اَنت۔
ڈاکٹر واکدارانی ءُ ناکو ءِ دیم ءَ اوشتات ءُ گُشت ئِے ” آ مُرتگ۔ “
واکداراں ھِچ نہ گُشت۔ گُش ئے زاناں آ ایوک ءَ بس گُون اِت اَنت کہ اے ھبر ءَ پکّا بہ کن اَنت کہ اِلُک بہ مر ایت۔آ پد ءَ شھر ءِ نیمگ ءَ جُنز اِت اَنت۔کندان اِت اَنت۔
”منی ھِچ نہ اِنت ۔“ ناکو ءَ جیڑ اِت ءُ پُشت ئِے مان دات۔
اِلُک چہ واب ءَ جھسیِر اِت۔ ھِیداں تر کُتگ اَت۔ ماہ بانک آئی ءِ کش ءَ واب اَت ۔ پَنکا ءِ بانزل اوشتوک اِت اَنت۔ آئی ءَ وتی موبائل ءِ بتّی روک کت۔ کش ءَ ایریں آپانی بوتل ئے زُرت۔ تھت ءِ کش ءَ ایریں ”وابی گولی“ دست ءَ کُت اَنت۔ گولی ءَ گوں آپاں تِنگان بوت۔ پد ءَ وپسگ ءِ بے سوبیں جھد ءَ گُلائیش بوت۔
شھر ءِ دمکاں چیز بھا کنوک وتی وتی چیزانی کوکّار ءَ کنان اِت اَنت۔ دکانانی پچ بوگ ءِ توار اَت۔ سُھریں گِیٹ ءِ رنگ لُڑ اِتگ اَت ءُ وتی کوھنیں ”ٹامبی“ رنگ ءَ پیش داران اَت۔ گِیٹ ءِ سر ءَ سبز رنگیں ساد ءِ جاگہ سُھر رنگیں سادے ءَ گِپتگ اَت۔ اِلُک ءَ چاہ وارتگ اَت ءُ وتی دکان ءِ زرّاں ھِساب کنان اَت۔ ماہ بانک لوگ ءِ چلوپگاں دست گٹّ اَت۔ اِلُک پاد اَتک ءُ چہ دروازگ ءَ در کپت۔
نی آ شھر ءِ میان ءَ سر اِنت۔ نادراھجاہ پُروشگ بیتگ ءُ کمو مَستر کنگ بیتگ۔ شھر ءِ کارداراں گَند سوتکگ اَنت ءُ کسانیں آسے روک اِنت۔ بازیں ورنا یے ءَ چِلّی ئیں ءُ دِرتگیں چادر ءِ چیر ءَ وتی سر چِیر داتگ ءُ نشہ ءِ دیتّاں گِران اَنت۔ اِلُک تچک ءَ وتی دکان ءِ دیم ءَ شُت۔ دروازگ ئِے پَچ کت ءُ گوں دُکان ءِ کاراں دست گٹّ بوت۔ آئی ءِ کش ءِ دکان ءِ دروازگ ءَ توار کت۔ اے ناکو ءِ ورنائیں بچّ ِانت۔ کار ئِے زور جنت۔ مُدامی گراکانی سر ءَ زھر ءَ پُر اِنت۔ گیش ئے موبائل ءِ چارگ ءَ نہ اِنت۔
نی، روچ وتی گُڈّی ساھتان اِنت۔ شھر ءِ کارست ءُ کسّہ پہ وت ءَ وابجاھے ءِ شُوھاز ءَ اَنت۔ کمو رند ءَ سِپاھی ءُ واکدار شھر ءَ مانرِچ اَنت ءُ شھر ءَ پہ زور بند کن اَنت بلے اِلُک ءَ پیسر ءَ وتی دُکان بند کت ءُ جُنز اِت۔ اے گوستگیں وھدانی تہ ءَ آئی ءِ کش ءُ کِرّ ءَ دِگہ دو دُکاندار کُشگ بیتگ اَت۔ شے مُرید وَ پِیسر ءَ پوسٹرے جُوڑ بیتگ اَت بلے مروچاں کمالان ءِ اَکس اوں دیوالاں جنوک اِنت ءُ منجو ھالتاک بند کنگ بیتگ اَت۔
